«باران» که شدی مپرس این خانه‌ی کیست؟
سقف حرم و مسجد و میخانه یکیست
باران که شدی پیاله‌ها را نشمار
جام و قدح و کاسه و پیمانه‌ یکیست
با سوره‌ی دل اگر خدا را خواندی
حمد و فلق و نعره‌ی مستانه یکیست
این بی‌خردان، خویش خدایی خدا می‌دانند
اینجا سند و قصه و افسانه یکیست
«باران»،  تو که از پیش خدا می‌آیی
توضیح بده عاقل و دیوانه یکیست
بر درگه او، چونکه بیفتند به خاک
شیر و شتر و رستم و موریانه یکیست
از قدرت حق، هر چه گرفتند بکار
در خلقت تو وبال پروانه یکیست
گر درک کنی خودت خدا می‌بینی
درکش نکنی کعبه و بتـخانه یکیست