انسانها را به چهار دسته تقسيم مي‌شوند:

 ۱. آناني كه وقتي هستند، هستند و وقتي كه نيستند، نيستند.
حضورشان مبتني بر فيزيك است. تنها با لمس ابعاد انسانی آنهاست كه قابل فهم مي‌شوند. بنابراين، تنها هويت جسمي دارند.

۲. آناني كه وقتي هستند، نيستند و وقتي كه نيستند، نيستند.
مردگاني متحرك در جهان كه هويّت‌شان را به ازاي چيزي فاني واگذاشته‌اند. بي‌شخصيت‌اند و بي‌اعتبار. هرگز به چشم نمي‌آيند. مرده و زنده‌شان يكي است.

۳. آناني كه وقتي هستند، هستند و وقتي كه نيستند، هستند.
آدم‌هاي معتبر و با شخصيت. كساني كه در بودن‌شان سرشار از حضورند و در نبودن‌شان هم تأثيرشان را مي‌گذارند. كساني كه هماره به خاطر ما مي‌مانند. دوست‌شان داريم و براي‌شان ارزش و احترام قائليم.

۴. آناني كه وقتي هستند نيستند و وقتي كه نيستند هستند.
شگفت‌انگيزترين آدم‌ها. در زمان بودن‌شان چنان قدرتمند و باشكوهند كه ما نمي‌توانيم حضورشان را دريابيم. اما وقتي كه از پيش ما مي‌روند، نرم نرم آهسته آهسته درك مي‌كنيم، بازمي‌شناسيم و مي‌فهميم كه آنان چه بودند، چه مي‌گفتند و چه مي‌خواستند. ما هميشه عاشق اين آدمها هستيم. هزار حرف داريم براي‌شان، اما وقتي در برابرشان قرار مي‌گيريم قفل بر زبان‌مان مي‌زنند. اختيار از ما سلب مي‌شود، سكوت مي‌كنيم و غرقه در حضور آنان مست مي‌شويم و درست در زماني كه مي‌روند يادمان مي‌آيد كه چه حرف‌ها داشتيم و نگفتيم. شايد تعداد اينها در زندگي هر كدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد. راستي ما از كدام دسته‌ايم؟